|
فراسوی خبر ... دوشنبه ۲۰ مهر مرگ خاموش؛ بهای سنگین فقر و اقتصاد مقاومتی زینت میرهاشمی این روزها، در کنار پرچم‌گردانی جنگ توسط مشتی اراذل و لمپن در خیابان‌ها به نام «جان‌فدایان خامنه‌ای دوم» و انتشار اخبار کمک‌های قابل توجه به جیره‌خواران وابسته به رژیم در لبنان و عراق، شاهد جان‌هایی هستیم که به دلیل فقر و تنگدستی، مرگ را به جان می‌خرند. مرگ بر اثر فقر در کشوری برخوردار از ثروت‌های طبیعی، که در ادبیات مردمی از آن با عنوان «مرگ خاموش» یاد می‌شود، فاجعه‌ای ضدبشری و انسانی است. پیامدهای این فاجعه، از جمله تداوم فقر غذایی و محرومیت از نیازهای اساسی، بدون شک نسل‌های آینده را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد. از این منظر، «مرگ خاموش» پدیده‌ای نیست که بتوان چشم بر آن بست یا با بهانه‌های رژیم ساخته، به عادی‌سازی آن کمک کرد. «پول ندارم، درمان نمی‌کنم»، «دیگر پول درمان ندارم»؛ این‌ها جملاتی است که در گزارش‌های مربوط به سلامت، چه در رسانه‌های حکومتی و چه در روایت‌های شهروندخبرنگاران از میدان، شنیده می‌شود. رژیم و دلواپسان آن تلاش می‌کنند این وضعیت را در ردیف پیامدهای تحریم‌های بین‌المللی قرار دهند؛ در حالی که این ادعا واقعیت را وارونه جلوه می‌دهد. دارو به‌طور کلی هیچ‌گاه مشمول تحریم نبوده است. از سوی دیگر، بنا بر گزارش‌های میدانی، دارو، مانند مواد غذایی و دیگر کالاها، در بازار عرضه می‌شود، اما بخش بزرگی از جامعه توان پرداخت هزینه آن را ندارد. اینجاست که دارو به کالایی لوکس تبدیل می‌شود و مرگ بیماران بر اثر فقر، به پرچمی نمایشی در دست رژیم برای زنده نگه‌داشتن کابوس جنگ و تأمین امنیت خود تبدیل می‌شود. اسحاقی، سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس ارتجاع، در توصیف وضعیت درمان گفته است: «آرزو می‌کنیم مردم مریض نشوند، زیرا اگر مریض شوند، انتهای این مریضی درمان نیست؛ مرگ است... بالای ۸۰ درصد هزینه درمان از جیب بیمار پرداخت می‌شود... زوج روستایی گوسفند و پرایدشان را فروختند تا برای دریچه قلب هزینه کنند، اما گفتند دریچه مناسب نیست... به‌جد به شما بگویم که تأمین دارو و مواد اولیه دارو هیچ ارتباطی به جنگ ندارد.» (خبرآنلاین ۱۲ مهر ۱۴۰۵) حسینعلی شهریاری، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس ارتجاع نیز گفته است: «اینکه طلب ما را به صورت غذا و دارو پس بدهند، متأسفانه غلط‌های اضافی است.» (دیده‌بان ایران، ۱۳ شهریور ۱۴۰۵) بر اساس داده‌های منتشر شده در رسانه‌های حکومتی، قیمت برخی داروها بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافته است؛ این در حالی است که میزان افزایش قیمت دارو در سال جاری، تحت عنوان «اصلاح قیمت‌ها»، حدود ۴۸ درصد اعلام شده است. (۳۱ مرداد ۱۴۰۵) اما ادعاهای اخیر پزشکیان در ساختار فاسد و رانت‌خوارِ موسوم به «اقتصاد مقاومتی»، چیزی جز خالی‌بندی نیست؛ ادعاهایی که حتا خودش هم به آن باورمند نیست. پزشکیان مدعی شد که براساس طرح دولتش برای اختصاص پزشک خانواده به هر ایرانی، «در ایران نباید هیچ انسانی، اعم از زن و مرد، فقیر و غنی و با هر گرایش فکری، وجود داشته باشد که مسئول سلامت نداشته باشد.» (ایلنا، ۱۹ مهر ۱۴۰۵) برآمده از اقتصاد مقاومتی و تحمیل ریاضت‌کشی بر مردم، فقر و مرگ خاموش به تقدیر مردمی تبدیل شده است که دیکتاتورشان برای حفظ امنیت و بقای خود درباره زندگی آنان تصمیم می‌گیرد. اما این زندگی نکبت‌بار، فقر و استبداد، نه تقدیر است و نه انتخاب مردم؛ بلکه تحمیل رژیم است. پایان دادن به این تحمیل، شرط برخورداری مردم از حق سلامت است.
|